Home  AC Ace
    Po drugiej wojnie światowej przedsiębiorstwo Autocars & Accesories Ltd. zmieniło nazwę na AC Cars. Właśnie pod tym szyldem w 1953 roku zbudowano dwuosobowy kabriolet AC Ace.
    W 1961 roku Carroll Shelby zaproponował producentowi zamontowanie w aucie mocnego amerykańskiego silnika. Zakłady AC produkowały nielakierowane, pozbawione silników i skrzyń biegów samochody, które były następnie wysyłane do USA. W zakładach Shelby American powstawały gotowe Cobry.
    Jako napęd służył silnika Forda o pojemności 4,2 l (model 260 - nazwa pochodziła od pojemności skokowej silnika wyrażonej w calach sześciennych).
    Nadwozie Cobry było pozbawione stałego dachu. Bezpośrednio za fotelami często montowano pałąk. Cechami charakterystycznymi nadwozia są wybrzuszone błotniki, szczątkowe zderzaki, potężne rury wydechowe poprowadzone wzdłuż boków nadwozia i okrągłe światła.
    We wnętrzu niewielkie, kubełkowe fotele oraz deskę rozdzielczą wyłożono skórą, a kierownicę wykonano z drewna. W kokpicie zastosowano hebelkowe przełączniki. Zestaw wskaźników zawierał prędkościomierz, obrotomierz, manometr, amperomierz oraz wskaźnik temperatury wody i oleju. W niektórych wersjach Cobry wszystkie wskaźniki umieszczono na konsoli środkowej.
    W 1962 roku zwiększono pojemność silnika do 4,7 l (model 289). Silnik o mocy 300 KM rozpędzało auto do prędkości 249 km/h, a przyspieszenie do setki trwało 5,5 s.
    W roku 1963 Ford wyprodukował nowy silnik V8, o pojemności 7,0 l (model 427) i mocy 416 KM. Auto rozpędzało się do prędkości 266 km/h, a przyspieszenie do setki trwało 4,2 s.
    W 1964 roku Shelby przedstawił wersję coupe. Aerodynamiczne nadwozie zostało zaprojektowane prze Pete'a Brocka. Ten samochód osiągał prędkość 300 km/h.
    Cobra 289 produkowana była do 1965 roku i w tym czasie powstało 571 pojazdów. Cobra 427 produkowana była do 1968 roku i w tym czasie powstało 306 pojazdów.