Home  Alfa Romeo Alfetta
    W roku 1974 Alfa Romeo Wprowadziła na renek model Alfetta GT, który był wersją coupe opartą na sedanie.
    Alfetta GT miała długą linię maski, scudetto między dwoama parami okrągłych reflektorów.
    Deska rozdzielcza wykończona była czarną wykładziną i ozdobiona była pasami drewnopodobnymi. Na tablicy przyrządów przed oczami kierowcy w kwadratowej obudowie zamontowano jedynie pokaźnych rozmiarów obrotomierz, prędkościomierz a pozostałe wskaźniki przeniesiono w prawo – w stronę środka konsoli. Dodatkowo znalazł się tam wskaźnik ciśnienia oleju.
    Do napędzania posłużył czterocylindrowy silnik rzędowy o pojemności 1,8 l, z dwoma dwugardzielowymi gaźnikami. Silnik osiągał 122 KM. Prędkość maksymalna wynosiła 194 km/h, a przyspieszenie do setki 10,3 s.
    W 1976 roku zamiast silnika 1,8 l nabywca miał do wyboru silnik 1.6 l lub dwulitrowy czterocylindrowy silnik rzędowy z blokiem ze stopów lekkich oraz dwoma wałkami rozrządu (DOHC). Alfetta z silnikiem 1,6 pozostała przy nazwie GT zaś wersja 2.0 nazwana została GTV. Model GT miał moc 105 KM i rozpędzał sie do setki w 13,2 s i mógł podróżować z prędkością 180 km/h. GTV miał moc 130 KM i rzyśpieszał do 100 km/h w 10,3 s, a prędkość maksymalna wynosiła 195 km/h.
    W 1977 roku powatały 22 egzemplarze Alfetty GTV8 z silnikiem V8 o pojemności 2,6 l. Model ten miał moc 200 KM i rozpędzał się do 230 km/h.
    W 1978 roku moc silnika o pojemności 2,0 l zwiększona została do 130 KM. Auto oznaczone jako GT 2.0L osiągało prędkość 197 km/h.
    W 1979 roku do silnika o pojemności 2,0 l można było zamówić zamówić układ dolotowy z turbosprężarką. Wersja GTV Turbo osiągała moc 150 KM i prędkość maksymalną 205 km/h.
    W roku 1980 samochód otrzymał nowe zderzaki z tworzywa sztucznego. W przedni zderzak wkomponowane zostały kierunkowskazy. W desce rozdzielczej podzielonej na trzy kasetony, umieszczono okrągłe wskaźniki prędkościomierza, obrotmoierza i zegazra. Pozostałe mniejsze, okrągłe wskaźnikipozostawiono na środku deski.
    Do oferty wprowadzono 6-cylindrowy silnik widlasty, którego blok, głowicę, tłoki oraz miskę olejową wykonano ze stopów lekkich. Silnik ten miał pojemność 2,5 l i rozwijał moc 160 KM. Model ten otrzymał na pokrywie silnika charakterystyczny garb.
    Jednocześnie z wprowadzeniem nowego silnika, zakończyła się kariera najmniejszego 1,6-litrowego serca Alfy. Również nazwa modelu uległa zmianie, zrezygnowano z oznaczenia Alfetta. Od 1980 roku model dwulitrowy nosił nazwę GTV zaś auto wyposażone w silnik rzędowy nazywało się GTV6.
    W 1982 roku na rynku USA sprzedano 350 egzemplarzy GTV6 Balocco SE. Samochody te pod względem technicznym nie różniły się od modeli standardowych. Wszystkie Balocco były czerwone z czarnymi wlotami powietrza, czarnym przednim zderzakiem, czarnym pasem otworów pod wycieraczkami, czarnymi wycieraczkami. Wnętrze miało czerwone dywany, obicia w czarnej skórze.
    W 1983 roku wprowadzono drobne modyfikacje GTV.
    W 1984 roku na rynek amerykański trafiła kolejna seria specjalna Maratona. Były to samochody mające spojler zachodzący na boki, czarne plastikowe żaluzje na tylnej szybie, tylny spojler.
    W 1985 roku w Europie pojawiła się limitowana seria GTV 2.0 Gradn Prix.
    W 1987 roku oddział Alfa Romeo w RPA wyprodukował i sprzedał 200 egzemplarzy napędzanych silnikiem o pojemności 3,0 l.
    Łącznie zbudowano 126 082 egzemplarze.