Home  Alfa Romeo Giulia
    27 czerwca 1962 roku na torze Monza odbyła się oficjalna prezentacja prasowa nowego modelu Alfa Romeo - berliny Giulia. Jednocześnie z odmianą podstawową przedstawione zostały Sprint i Spider. Na salonie w Turynie zaprezentowana została wyczynowa wersja Giulii Sprint. Aluminiowe nadwozie wykonywały warsztaty Zagato. Z powodu rurowej ramy pojazd nazwano Giulia Tubolare Zagato. Natomiast jego potoczna nazwa - Tizeta - powstała z połączenia liter TZ.
    Z przodu Giulię Spider wyróżnia wlot powietrza na pokrywie silnika, obramowany chromowaną listwą i ciągnący się przetłoczeniem aż do końca maski. Patrząc od tyłu, wersję tę poznaje się po napisie 1600, umieszczonym z prawej strony na bagażniku. We wnętrzu znajduje się piękna, trójramienna, sportowa kierownica o ramionach z polerowanego aluminium, rozciętych wąskimi szczelinami.
    Giulia Sprint, zewnętrznie była prawie identyczna z Giuliettą. Wyróżniały ją tylko napisy na błotnikach i klapie bagażnika. Deska rozdzielcza zupełnie zmieniła wygląd. Trzy duże, okrągłe zegary zrównane były w jednej linii. Charakteru sportowego dodawała kierownica z trzema metalowymi ramionami. Lewarek biegów już na dobre zajął miejsce w podłodze.
    Giulia Spider i Sprint ma silnik o pojemności 1,6 l rozwijał moc 92 KM i współpracował z pięciobiegową skrzynią. Maksymalnego momentu wynosił teraz 145 Nm. Silnik zasilany był przez jeden pionowy dwugardzielowy gaźnik Solex. Prędkość maksymalna wynosiła 170 km/h.
    Czterocylindrowy, rzędowy silnik TZ, o pojemności 1,6 l, z dwoma wałkami rozrządu w głowicy, mający wszystkie główne elementy nieruchome (blok, głowicę, miskę olejową), a także tłoki, odlewane ze stopów lekkich, zasilany dwoma poziomymi gaźnikami dwugardzielowymi, osiąga moc od 113 KM. Tizeta mogła osiągnąć prędkość 190 km/h. Podobnie jak Sz, Tubolare posiadała pięciobiegową skrzynie.
    Od roku 1964 przechodząc na hamulce tarczowe przy przednich kołach.
    W marcu 1963 roku na Salonie Genewskim pokazano Giulię Sprint Speciale. Silnik zasilany dwoma poziomymi, dwugardzielowymi gaźnikami Weber osiągał moc 112-113 KM. Prędkość maksymalna to 191 km/h.
    Z zewnątrz poza oznaczeniami (z boku napis Giulia SS, później zmieniony na 1600 SS) zmienił się tylko kształt kierunkowskazów na przednich błotnikach.
    W maju 1964 na torze Monza została zaprezentowana Giulia Spider Veloce. Silnik osiągał 112 KM. Prędkośc maksymalna wynosiła 185 km/h. Otwierając maskę, od razu zauważało się dwa wielkie, poziome, dwugardzielowe gaźniki Weber, a oprócz tego opracowany na nowo kolektor wydechowy i elektryczną pompę paliwa. We wnętrzu Veloce różniła się od wersji podstawowej drobnymi detalami w mechaniźmie otwierania dachu i dodaniem lampki do czytania mapy, umieszczonej naprzeciw miejsca pasażera.
    W 1965 roku pojawiła się zmodyfikowana wersja Giulii TZ oznaczona TZ2 (od tego czasu wersję pierwszą określa się jako TZ1). Zmiany w silniku obejmują głowicę z dwiema świecami na każdy cylinder, suchą miskę olejową i drobne poprawki. Silnik osiąga moc 170 KM. TZ2 osiągał prędkość 215 km/h.
    Łącznie wykonano tylko 124 egzemplarze wersji TZ1 i TZ2 (tylko 9 egzemplarzy, niedostępnych w normalnej sprzedaży). Ostatnie dziesięć samochodów posiadało nadwozie z tworzywa sztucznego. Giuli Spider powstało 9 250 egzemplarzy. Giulii Sprint powstało 7 107 egzemplarzy. Giulie Spider Veloce produkowano przez rok, wytwarzając 1 100 egzemplarzy. Giulia SS budowana była do 1965 roku i powstało 1 400 egzemplarzy.
    Kupując Giulię Sprint kolekcjoner wydaje około 16-20 000 EUR, za Giulię SS około 21-29 000 EUR.

Alfa Romeo Giulia TZ