Home  Ferrari 250 GT
    W 1958 roku gotowe były pierwsze egzemplarze Californii Spider - dwuosobowego spidera, którego sylwetkę stworzyli stylistyliści z Pininfariny. Już kilka miesięcy później auto zostało zaprezentowane klientom w USA.
    Oprócz skórzanych foteli, California nie raczy swojego kierowcy nadmiarem luksusów. Ciekawostką Californii była jej nowatorska deska rozdzielcza. Niespotykanym wcześniej rozwiązaniem było umieszczenie przed kierownicą jedynie obrotomierza i prędkościomierza. Oba zegary schowano w odrębnych tubach i chromowanych obwódkach, zaś pozostałe przyrządy pomiarowe zainstalowano pośrodku tablicy rozdzielczej w formie rzędu okrągłych wskaźników. Kierownicę o drewnianej obręczy i chromowanych ramionach zaprojektowali i wyprodukowali specjaliści z firmy Nardi.
    Pod bardzo długą maską zamontowano wzdłuż osi pojazdu 3-litrowy silnik V12. Wyposażony w trzy podwójne gaźniki Webera, dwa rozdzielacze zapłonu osiąga moc 240 KM (w zależności od wersji nawet 280 KM). Maksymalna prędkość tego ściganta dochodzi do 280 km/h.
    Ferrari 250 GT California nie widniały w firmowym katalogu. Każde z tych aut przygotowywane bylo na indywidualne życzenie klienta.
    Do 1960 roku powstało zaledwie 45 sztuk California Spider z dłuższym 2,6-metrowym rozstawem osi.
    Od 1960 roku do 1962 roku wyprodukowano 55 egzemplarzy wersji z krótszym o 20 cm rozstawem.
    Dziś niektórzy kolekcjonerzy są skłonni zapłacić za ten model nawet 1 000 000 USD.

    W roku 1959 Batista Farina otrzymał od Enzo Ferrari zlecenie na zaprojektowanie czteromiejscowego, sportowego coupe na bazie dwuosobowego 250 GT. Farina przesunął silnik o 10 cm do przodu i w ten sposób uzyskał dodatkową przestrzeń an tylną kanapę.
    Ferrari GTE (Gran Tourismo Europa) po raz pierwszy zaprezentowano podczas paryskiego salonu w roku 1960. Karoserie firmowało biuro Pininfarina, a całą resztę - zakłady w Maranello.
    Osadzone w chromowanej oprawie światła umieszczono w łagodnie zaokrąglonych nadkolach. Dodatkowe reflektory zamontowano przed kratką chłodnicy, akierunkowskazy po bokach nadkoli. Z tyłu pomiędzy podobnymi do płetw nadkolami umieszczono zaokrągloną klapę bagażnika. Na tylnych nadkolach zamontowano w pionie trzy okrągłe światła. Spod zderzaka wystają końcówki czterech rur wydechowych.
    Silnik 250 GTE ma dwanaście cylindrów i 2,9 l pojemności. Za doprowadzenie paliwa odpowiadają trzy podwójne gaźniki Webera, które pozwalają na osiągnięcie mocy 235 KM. Czterobiegowa skrzynia z nadbiegiem przenosi moc na tylne koła. Przyspieszenie do setki ważącego 1350 kg 250 GTE wynosi 8,0 s, zaś prędkość maksymalna 230 km/h.
    Do 1963 roku Ferrari wyprodukowało 955 egzemplarzy tego modelu, który oznaczano dodatkowo, w zależności od roku produkcji cyframi 1, 2 i 3.

    Ferrari 250 GT SWB zostało dopuszczone do ruchu po drogach publicznych w 1960 roku.
    Ferrari skrócił standardowy roztaw osi modelu 250 GT o 20 cm. Na lekkim rurowym szkielecie umieszczono karoserię zaprojektowaną przez Pininfarinę, która pozbawiona jest jakichkolwiek zbędnych elementów.
    SWB pod maską miał trzylitrowy silnik V12, który został zmodyfikowany. Świece zapłonowe zostały umieszczone w nieco zmodyfikowanej głowicy cylindrów, która miała już nie włosowe, a śrubowe sprężyny. Silnik z górnym wałkiem rozrządu w głowicy i trzema dolnossącymi gaźnikami Webera osiągał moc 280 KM. Moc ta wystarczyła, aby samochód mógł rozwinąć prędkość 241 km/h, w zależności od przełożenia przekładni głównej, których było sześć. Przyspieszenie do setki również było uzależnione od tych czynników, jednak najlepsze kształtowało się w granicach 6,5 s. Moc przenoszona była za pomocą 4-biegowej skrzyni ręcznej.
    We wnętrzu zachwycają: pokryta czarnym tworzywem sztucznym obudowa deski rozdzielczej, okrągłe wskaźniki i trójramienna kierownica o drewnianym, cienkim kole.
    Przełączniki urządzeń umieszczone zostały przy dolnej krawędzi deski rozdzielczej, na której najważniejsze są dwa duże zegary i pięć mniejszych, które informują o ciśnieniu i temperaturze oleju, temperaturze wody, ilości paliwa w baku i aktualnej godzinie.
    Wersja bez chromowanych zderzaków to znak rozpoznawczy czterdziestu modeli "Competizione" (karoseria ze stopu metali lekkich). W cięższej o 80 kg wersji przeznaczonej do ruchu po drogach publicznych z aluminium były tylko drzwi i klapy.
    Do roku 1962 wyprodukowano w sumie 167 sztuk Ferrari 250 GT SWB.

    Model Berlinetta "Lusso" (luksus) zaprezentowano w 1962 roku. Samochód wyróżniał się karoserią opracowaną przez Scagliettiego. Przód był bardziej łagodny i prosty niż w innych modelach Ferrari. Miał on małe chromowane elementy poniżej reflektorów. Linia od błotmika przedniego do tylnego stanowaiła jedną całość. TYlna szyba była panoramiczna, a sam tył był ścięty i miał uniesioną do góry krawędź.
    Do napędu auta zastosowano dwunastocylindrowy widlasty silnik o pojemności 3 litrów i mocy 250 KM. Jednostka posiadała dwa wałki rozrządu i trzy gaźniki. Silnik rozpędzał ten samochód do "setki" w ciągu niecałych 8 s, zaś prędkość maksymalna wynosiła 225 km/h. Co ciekawe, napęd (na tylną oś) był przekazywany za pośrednictwem mechanicznej skrzyni biegów, która posiadała tylko cztery przełożenia. Istniały zresztą dwa rodzaje tych skrzyń - o wyższym oraz o niższym przełożeniu. W tej drugiej wersji auto uzyskiwało prędkość maksymalną 240 km/h.
    Ferrari 250 GT Berlinetta Lusso było produkowane do 1964 roku. Ogółem wyprodukowano 350 sztuk.

    W 1962 roku Ferrari przedstawił model GTO. Litery GTO oznaczały Gran Turismo Omologata.
    Jego nadwozie stylizował dział sportowy Ferrari, a powstawało ono w zakładzie Scaglietti w Modenie. GTO miało tylny spojler i wloty powietrza, które przecinały karoserię w przeszło 20 miejscach. Z przodu trzy wloty powietrza można było otwierać lub zamykać.
    Pod przytrzymywaną rzemieniami maską znalazł sie 12-cylindrowy silnik. Paliwo dostarczało sześć dwugardzielowych gaźników. Auto miało rónież suchą iskę olejową. Silnik o pjemności 3,0 l osiągał moc 300 KM. Silnik rozpędzał ten samochód do "setki" w ciągu niecałych 6,5 s, zaś prędkość maksymalna wynosiła 270 km/h. Trzy modele GTO miały silnik o pojemności 4,0 l i mocy 390 KM.
    Do 1964 roku Ferrari zbudowało tylko 39 sztuk modelu GTO.
    Dziś na aukcji Ferrari 250 GTO z 1962 roku osiągnął cenę 14 000 000 USD.


Ferrari 250 GT Californii Spider


Ferrari 250 GT Californii Spider


Ferrari 250 GTE


Ferrari 250 GT SWB


Ferrari 250 GT SWB


Ferrari 250 GT Berlinetta


Ferrari 250 GT Berlinetta


Ferrari 250 GTO