Home  Ferrari 206 GT/246 GT
    Samochód Dino wyewulował z wielu prototypów jeżdzących na torach wyścigowych całego świata. Dotyczyło to zarówno karoserii, jak i silnika. Zanim Ferrari zdecydował sie i wybrał osateczny model produkcyjny, firma Pininfarina prezdstawiła wiele prototypów.
    Dino 206 GT zadebiutowało w 1967 roku jako pierwszy z samochodów tej firmy, mający silnik umieszczony centralnie. Auto nie nosiło emblematu Ferrari, lecz znaczek Dino na żółtym tle.
    Karoserię wytwarzano ręcznie ze stopu aluminium w zakładach Scaglietti. Był to samochód z ostrym nosem i linią karoserii opadającą od przedniej szyby wzdłuż dachu, do pionowego, umieszczonego we wgłębieniu okna tylnego. Tył samochodu był płaski i ostro ścięty. Dwa wloty umieszczone za drzwiami miały dostarczać powietrze do przedziału silnika.
    W kabinie umieszczono szereg przyrządów: obrotomierz, prędkościomierz, wskaźnik paliwa, wskaźnik temperatury wody, a nawet zegar. Z lewej znajdują się elementy sterujące ogrzewaniem, zaś na tunelu umieszczono dźwignię zmiany biegów.
    Silnik V6 o pojemności 2,0 l miał moc 183 KM. Prędkość maksymalna wynosiła 225 km/h.
    Auto wykonano tylko w 150 (152) egzemplarzach.
    Już w 1968 roku premierę miał następca model 246 GT, który w roku 1969 weszedł do sprzedaży.
    Nadwozie modelu było stalowe (łatwiejsza produkcja w większych seriach). W jego wyglądzie nie zmieniano nic.
    Aluminiowa widlasta jednostka napędowa ma pojemność 2,4 l i rozwija moc 195 KM. Silnik jest zasilany trzema podciśnieniowymi, podwójnymi gaźnikami Webera. Według specyfikacji Ferrari przy masie własnej 1080 kg powinno to wystarczyć na przyśpieszenie do 100 km/h w ciągu 7,3 s i rozwinięcie 245 km/h prędkości maksymalnej.
    W czasie produkcji wprowadzano zmiany, które powodowały, że samochody te nosiły dodatkowe oznaczenia: L, M i E. Zmiany w wyglądzie dotyczyły zamków drzwi, tylnych reflektorów, wycieraczek.
    Na salonie w Genewie w 1972 roku przedstawiono model 246 GTS. Bazą do zaprojektowania tego modelu było Ferrari Dino 246 Gt serii E.
    W 246 GTS część dachową, mocowaną za pomocą kilku uchwytów, można było łatwo zdjąć i umieścić za tylnymi siedzeniami. TYlny fragment dachu spełniał rolę kabłąka usztywniającego nadwozie. Zamiast bocznych trójkątnych okien z tyłu zastosowano trzy szczeliny umożliwiające przewiwtrzanie wnętrza.
    Produkcja Dino zakończyła się w roku 1974.
    Do 1974 roku wyprodukowano 2487 egzemplarzy 246 GT (357-serii L, 606-M i 1624-E) oraz 1274 egzemplarze 246 GTS.