Home  Jaguar E-Type
    Jego prezentacja odbyła się w marcu 1961 roku podczas Salonu Samochodowego w Genewie.
    Sylwetka nadwozia charakteryzuje się wydłużoną częścią przednią z reflektorami przykrytymi osłonami z tworzywa sztucznego. Owalny wlot powietrz nawiązywał do obłych kształtów całej bryły nadwozia. Pokrywa silnika stanowiąca całość wraz z błotnikami po odchyleniu do przodu dawała dostęp do silnika. Panoramiczna szyba przednia była stosunkowo niska co zmusiło do zastosowania trzech wycieraczek. Przednie i tylne zderzaki były dwuczęściowe.
    Auto miało centralną część deski i konsolę środkową wykończone blachą aluminową.
    Do napędu modelu E wykorzystano silnik stosowany wcześniej w modelach XK. Była to sześciocylindrowa rzędówka o pojemności 3,8 l. Kadłub silnika był żeliwny, natomiast głowica była odlewana ze stopu lekkiego. W głowicy umieszczono dwa wałki rozrządu napędzane za pomocą łańcucha. Zastosowano półkoliste komory spalania. Silnik osiągał moc maksymalną 259 KM, maksymalny moment obrotowy wynosił 352 Nm. W układzie zasilania pracowały trzy dwuprzelotowe gaźniki SU i elektryczna pompa paliwa. Mechaniczna skrzynia biegów miała cztery biegi, przy czym pierwszy nie był synchronizowany. Prędkość maksymalna wynosiła 241 km/h, przyspieszenie do 100 km/h wynosiło 6,9 s.
    W 1964 roku nastąpiły pierwsze zmiany pod maską. Powiększono pojemność silnika do 4,2 l poprez zwiększenie średnicy cylindrów. Moc silnika pozostała bez zmian. Maksymalny moment obrotowy wzrósł do 384 Nm. Pojawiła się całkowicie synchronizowana skrzynia biegów.
    Centralna część deski oraz kosola środkowa były tapicerowane. Wykończenie wnętrza było kombinacją skóey i kilku rodzajów tworzyw sztucznych.
    W 1966 roku rozszerzono ofertę modelu E o odmianę Coupe 2+2. Na zmianie wymiarów straciła nieco sylwetka samochodu, ale pozwoliło to na umieszczenie z tyłu skromnej kanapy dla dwóch osób. Zwiększenie rozstawu osi pozwoliło na wprowadzenie na życzenie hydropneumatycznej automatycznej skrzyni biegów. Stosowano skrzynię o trzech przełożeniach.
    W następnym roku usunięto osłony reflektorów, a we wnętrzu zlikwidowano ostre krawędzie. Zmieniono układ zasilania pod kątem zmniejszenia emisji toksycznych składników spalin, co wpłynęło na nieznaczny spadek mocy i momentu obrotowego.
    Kolejną modernizację przeprowadzono w 1968 roku, nazywając te pojazdy "drugą serią" modelu E. Zastosowano większe jednoczęściowe zderzaki. Powiększone lampy kierunkowskazów przednich i zespolone lampy tylne umieszczono pod zderzakami. Wprowadzono lampy cofania, zwiększono powierzchnię wlotu powietrza. W Coupe 2+2 przesunięto do przodu dolną krawędź szyby przedniej. Ponadto zastosowano nową chłodnicę o poziomym przepływie cieczy, którą zaopatrzono w dwa wentylatory. Na zamówienie można było już otrzymać klimatyzację oraz wspomaganie kierownicy.
    Trzecia i ostatnia seria modelu E ukazała się wiosną 1971 roku. Najważniejszą zmianą było wprowadzenie zupełnie nowego silnika. Silnik V12 miał pojemność 5,3 l. W każdej głowicy umieszczono jeden wałek rozrządu napędzany za pośrednictwem łańcucha. Tym razem kadłub silnika był odlewany ze stopu lekkiego. Silnik osiągał moc 277 KM i 412 Nm maksymalnego momentu obrotowego. W układzie zasilania pracowały cztery poziome gaźniki i dwie elektryczne pompy paliwa. Nadal stosowano czterobiegową skrzynię lub trzybiegowy automat. Na zewnątrz samochody trzeciej serii wyróżniały się chromowaną kratą wlotu powietrza. Na bazie nadwozia 2+2 opracowano odmianę otwartą i zrezygnowano z produkcji modeli o krótszym rozstawie osi.
    Produkcję odmiany Coupe 2+2 zakończono w 1974 roku, a ostatni egzemplarz Jaguara E o nadwoziu otwarty wykonano 12 lutego 1975 roku. Łącznie w latach 1961-1975 wyprodukowano 72 533 sztuk tego pojazdu.