Home  Lamborghini Miura
    Kiedy podczas Targów Motoryzacyjnych w Turynie w 1965 roku pokazano jedynie częściowo zabudowane, jeżdżące podwozie z centralnie umieszczonym silnikiem V12, pojazd ten wywołał nie lada sensację. W 1966 roku podczas Salonu Samochodowego w Genewie świat ujrzał po raz pierwszy gotowy prototyp Lamborghini Miura. Nadwozie zostało opracowane w firmie Bertone przez Marcello Giandini któremu pomagał Gioretto Giugiaro. Zanim rozpoczęto seryjną produkcję Miury powstały jeszcze trzy egzemplarze przedprodukcyjne. Ostateczna wersja która trafiła na taśmę fabryczną przeszła jeszcze, w stosunku do genewskiego prototypu, szereg drobnych zmian. Karoseria wyróżniała się płaską klapą silnika, "leżącymi" reflektorami i wlotami powietrza w tylnej części dachu. Dzięki wielkiej przedniej szybie wnętrze Miury upodobniło się do kabiny samolotowej. Przód i tył nadwozia można było podnieść niemal do pozycji pionowej, całkowicie odsłaniając napęd i elementy zawieszenia kół.
    Trójramienną kierownicę wykonano z drewna. Kierowca miał przed oczami dwa wielkie zegary – po lewej prędkościomierz, a po prawej obrotomierz, natomiast na konsoli środkowej znajdowało się sześć wskaźników – temperatury wody, temperatury oleju, ciśnienia oleju, poziomu paliwa, amperomierz oraz zegar. Wszystkie przełączniki świateł, oświetlenia wnętrza, wycieraczek czy nawiewu znajdowały się na konsoli zamontowanej w podsufitce.
    Silnik V12 o pojemności 4 l i mocy 355 KM był umieszczony poprzecznie, tuż przed tylną osią. Auto mogło jechać z prędkością 275 km/h i rozpędzać się do 100 km/h w 6,7 s. Napęd na tylne koła przenosi pięciobiegowa skrzynia ręczna.
    W 1968 roku podczas Brussels Auto Show Bertone pokazał Miurę Roadster.
    Firma Bertone nie ograniczyła się jedynie do usunięcia dachu lecz w praktyce nakreśliła auto od podstaw. Tylnia część auta została gruntownie zmodyfikowana, usunięta żaluzje na osłonie silnika, zmieniono tylnie światła, a końcówki układu wydechowego powędrowały wyżej. Obniżono linię dachu i zmieniono kąt nachylenia przedniej szyby. Zmiany nie ominęły również wnętrza – najważniejszymi modyfikacjami było przeniesienie panelu sterowania z podsufitki na konsolę środkową.
    Po prezentacji w Brukseli do fabryki zaczęły napływać zapytania o możliwość zakupu seryjnego egzemplarza. Lamborghini jednak nie zdecydowało się na produkcję. Niedługo po prezentacji samochód sprzedano korporacji ILZRO, która dostarczała przemysłowi motoryzacyjnemu różne metale. Korporacja ta zdecydowała się na zakup tego auta, aby zbudować go ponownie od podstaw z wykorzystaniem własnych materiałów i technologii i później móc pokazywać go jako show-car prezentujący różne możliwości zastosowania metali. W aucie zastąpiono wszystkie możliwe elementy na zrobione z cynku i jego stopów. Zmianie uległa również nazwa na Zn75.
    W 1969 roku zaprezentowano Miurę P400 S oraz Zn75. Z zewnątrz od poprzednika, oprócz literki „S”, nowy model odróżniały także chromowane ramki wokół szyb i przednich reflektorów. Zamiast dwóch rączek do zdejmowania maski, zastosowano jedną.
    Przestylizowano górną część konsoli środkowej, co umożliwiło montowanie opcjonalnego radia, wygospodarowano zamykany schowek, standardem stały się elektrycznie sterowane szyby, natomiast kierownica, dotychczas drewniana, była teraz obciągnięta skórą.
    Silnik w Miurze P400 S został udoskonalony. Wymieniono m.in. krzywki co zwiększyło moc w 370 KM. Napęd na tylne koła przenosi pięciobiegowa skrzynia ręczna.
    W 1970 roku powstał model Lamborghini Miura Jota. Jedyny egzemplarz tego samochodu był projektowany i budowany przez Bob’a Wallace’a. Jota bardzo przypominała normalną Miurą pod względem designu, jednak w rzeczywistości całe nadwozie zostało skonstruowane od nowa. Do jego budowy, podobnie jak i podwozia oraz podłogi, użyto odmiany aluminium wykorzystywanej w lotnictwie. Poszerzone tylne błotniki miały wbudowane wloty powietrza. Przednie światła typu pop-up zostały zastąpione nowymi, przymocowanymi na stałe, a na tylnej części dachu zamontowano mały spoiler. Dla polepszenia rozkładu masy koło zapasowe zostało przeniesione na tył, a bak, normalnie znajdujący się z przodu, został zastąpiony dwoma mniejszymi, które wmontowano w progi.
    We wnętrzu usunięto tapicerkę, przekonstruowano konsolę środkową oraz zmieniono system mocowania pedałów.
    Dzięki powiększeniu stopnia kompresji, zamontowaniu nowego wałka rozrządu i elektronicznego zapłonu moc wzrosła do 440 KM. Jota rozpędzała się do setki w 4 s i mogła jechać z maksymalną prędkością 320 km/h.
    Niestety historia tego samochodu jest dosyć krótka. Lamborghini w obliczu kłopotów finansowych zdecydowało się sprzedać Jotę bogatemu przemysłowcowi z Bresci. Ten z kolei pożyczył samochód jednemu ze swoich mechaników, który rozbił auto.
    Podczas Geneva Auto Show w Marcu 1971 roku, Lamborghini zaprezentowało Miurę SV. Z zewnątrz nowy model można było rozpoznać po poszerzonych o 130 mm tylnich błotnikach oraz nowych kloszach tylnich świateł zintegrowanych ze światłami cofania. Z przodu natomiast subtelne zmiany objęły pas z grillem, zderzakiem i migaczami, zrezygnowano także z charakterystycznych rzęs wokół przednich świateł.
    Zmieniono fotele, stały się większe, a ich zagłówki przymocowano do przegrody oddzielającej silnik od kabiny. Przegroda została poprawiona co uwolniło wnętrze od strasznego hałasu, gorąca oraz woni benzyny. Niektóre przyciski zamontowano w podsufitce. Klimatyzacja była wyposażeniem standardowym.
    Moc silnika zwiększono do 385 KM. Wzrósł także moment obrotowy. Największą zmianą było jednak rozdzielenie systemu olejowego silnika i skrzyni biegów co zwiększyło niezawodność. Ponadto lepiej zestrojono skrzynię biegów. Miura SV była pierwszym seryjnym samochodem osiągającym 300 km/h. Miura SV przyspieszała do setki w 5,3 s.
    Produkcja została wstrzymana w Październiku 1973 roku po wyprodukowaniu zaledwie 150 egzemplarzy wersji SV. Każdy z nich w 1971 roku kosztował 76 000 DM.
    Łącznie powstało 761 egzemplarzy Miury. Wyprodukowano 140 egzemplarzy modelu P400 S
    Dziś (2004 rok) w Angli cena Miury dochodzi do około 100 000 GBP.