Home  Opel GT
    Prace nad tym samochodem rozpoczęły się w 1962 roku. Po trzech latach prac, w 1965 roku gotowe były pierwsze prototypy modelu. Zbudowano je na bazie Kadetta (wykorzystano jego podwozie, przednie zawieszenie z wahaczem, oś z wahaczem i drążek Ponharda). GT zaskakiwały niezwykle nowoczesnymi rozwiązaniami technicznymi i znakomitą, aerodynamiczną sylwetką. Współczynnik oporu powietrza wynosił zaledwie 0,39.
    Jeden ze studyjnych modeli GT wystawiono podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie w roku 1965 roku. Samochód miał nadwozie typu coupe z wydłużonym przodem, krótki, ostro ścięty tył, silnie pochyloną przednią szybę, górne krawędzie drzwi zachodzące na dach. Reflektory podnosiły się dół-góra, uruchamiane silnikami elektrycznymi. Z tyłu znajdowały się cztery okrągłe klosze lamp. Wnętrze miało lotnicze fotele, szeroką konsolę sodkową, okrągłe wskaźniki.
    Rok 1967 został poświęcony na dopracowanie wszystkich detali auta i latem 1968 roku GT trafił do salonów sprzedaży. Przód zdobił wąski chromowany zderzak. Pod zderzakiem znalazło się miejsce dla dwóch halogenowych lamp świateł drogowych. Charakterystycznym elementem stylistyki przodu były dwie szczeliny na masce, doprowadzające powietrze do komory silnika. Elegancki tył z pochyłą szybą, zakończony ostrą krawędzią wyposażono w centralnie umieszczony wlew paliwa. Specyficzne były podwójne, okrągłe klosze świateł tylnych i umieszczone pod nimi krótkie zderzaki.
    Opel GT był oferowany z dwoma, podłużnie ułożonymi silnikami. Model GT 1100 napędzał 4-cylindrowy silnik OHV o pojemności 1,1 l i mocy 60 KM, a model GT 1900 4-cylindrowa jednostka o pojemności 1,9 l i mocy 90 KM. Oba warianty były sprzedawane z 4-biegową skrzynią biegów, opcjonalnie można było zamówić 3-biegowy automat. Opel GT 1900 przyspieszał do 100 km/h w niecałe 11,5 s i rozwijał prędkość 185 km/h.
    W 1969 roku ponad 2200 dealerów Buicka rozpoczeło sprzedaż Gt w USA. Klienci mogli dokupić automatyczną trójstopniową skrzynię biegów oraz klimatyzację. W silniku obniżóno stopień sprężania, zastosowano zawó recylkulacji spalin, system dolotowy. Zastosowano symetryczne reflektory, światła obrysowe.
    We wrześniu roku 1969 na salonie we Frankfurcie pokazano dwa egzemplarze GT Aero z wyjmowanym fragmentem dachu. Jeden wykonała włoska firma nadwoziowa Fissore, drugi powatał w zakładach Carozzeria Michelotti. Zaden z nich nie wszedł do produkcji seryjnej.
    Z powodu słabego powodzenia na rynku Opla z silnikiem 1,1 l w roku 1970 zakończono jego produkcję. Sprzedano zaledwie 3575 sztuk tego modelu.
    W 1971 roku na salonie w Genewie zaprezentowano GT/J (Junior). Skórzane wyposażenie wersji 1.1 połączono z silnikiem 1.9, chromowane elementy pokryto czarnym matowym lakierem, dodano ozdobne pasy na koreserii.
    Od stycznia 1973 roku samochód wyposażono w tylne klosze ze światłem cofania, pochodzące z Opla Manta A. Od jesieni tego samego roku w amerykańskiej wersji stosowano wzmocnienia boczne w drzwiach.
    W 1973 zarząd Opla zrezygnował z produkcji tego modelu Opla. W ciągu 5 lat sprzedano 100 463 sztuki tego pojazdu.
    Wersja z slinikiem 1.9 kosztowąła 11 877 marek, a GT/J 10 499 marek.
    W Niemczech średnia cena Opla GT w stanie idealnym (odrestaurowanym) waha się między 10 000-15 000 DM, przed odrestaurowaniem przy dobrym stanie karoserii oraz bardzo dobrym stanie technicznym auto kosztuje 3 000-4 000 DM.