Home  Pontiac Firebird
    W lutym 1967 roku Pontiac zaprezentował dwudrzwiowe coupe i kabriolet Firebird. Przednia maska z wyrazistym chromowanym grillem zajmowała cały przód pojazdu, wskutek czego podwójne reflektory musiały być umieszczone pod spodem. Z tyłu umieszczono dwie pary płaskich świateł.
    Na początku oferowano Firebirda w 5 wersjach: Firebird, Firebird Sprint, Firebird 326, Firebird 326HO i Firebird 400. Podstawowy model wyposażony był w 6 cylindrowy rzędowy silnik o pojemności 230 cali (3,8 litra). Moc tej jednostki wynosiła 165 KM. Sprint wyposażony był w czteroprzelotowy gaźnik Rochester i specjalny filtr powietrza co dawało moc 215 KM. Dźwignia biegów umieszczona była w podłodze, a nie w kolumnie kierownicy. Firebird 326 miał silnik V8 o pojemność 326 cali i mocy 250 KM. W wersji 326HO silnik osiągał 285 KM, dzięki zastosowaniu czteroprzelotowego gaźnika firmy Carter. Jednak najmocniejszym Firebirdem był model 400. Były dwie wersje tego motoru i obie osiągały 325 KM. Jednak jedna z nich dzięki zastosowaniu systemu doprowadzania chłodnego powietrza Ram Air osiągała moc na niższych obrotach.
    W 1968 roku nie dokonano wielkich zmian. Przednie światła pozycyjne umieszczono na skraju nadwozia, a nie bezpośrednio pod atrapą. Zniknęły boczne okienka, a przednie kierunkowskazy zmieniły miejsce i przeniosły się na dolną krawędź błotników. Podstawowy model 250 miał większy moment obrotowy. Z oferty zniknęły modele 326 i 326HO. W ich miejsce wprowadzono 350 i 350HO. 350 osiągał 265 KM. Wersja 350HO legitymowała się mocą 320 KM. Tradycyjnie stawkę zamykał Firebird 400. Pierwsza wersja bez Ram Air osiągała 330 KM, z Ram Air 335 KM.
    W 1969 całe nadwozie zostało zbudowane od nowa, choć wyglądem bardzo zbliżone do poprzednika. Radykalnie zmieniono atrapę przodu. Dwa wloty były teraz mniejsze a światła osadzono poza obrębem grilla. Z tyłu też nie obyło się bez małego faceliftingu, jednak kształt tylnych lamp pozostał bez zmiany. Podstawowa sześciocylindrowa rzędowa szóstka o pojemności 250 cali osiągała teraz 175 KM. Model Sprint dysponował mocą 230 KM uzyskiwaną z silnika 250 cali, poprzez zastosowanie czteroprzelotowego gaźnika Rochester. Silnik 350 pozostał bez zmian z mocą 265 KM, natomiast wersja HO zyskała dodatkowe 5 KM by osiągnąć wartość 325. Dostępne były trzy motory o pojemności 400 cali. Pierwszy z nich osiągał moc 330 KM. Drugi w wersji Ram Air III generował moc 335 KM. Trzeci silnik o oznaczeniu Ram Air IV dysponował mocą 345 KM.
    W tym roku Pontiac wprowadził również model Trans Am. Wyposażano go w dwa silniki, pierwszym był 400HO (Ram Air III) z głowicami wykonanymi ze stali, który dawał moc 335 KM. W opcji był drugi silnik również o pojemności 400 cali (6,6 litra) Ram Air IV, który dawał moc 345 KM, osiągnięto to wymieniając głowice na aluminiowe.
    Wraz z końcem 1969 roku skończyła się era pierwszej generacji Pontiaca Firebirda.