Home  Shelby Mustang
    Pierwsza publiczna prezentacja modelu GT 350 miała miejsce 27 stycznia 1965 roku.
    Shelby GT350 z 1965 roku miały zmodyfikowane silniki V8 4,7 l o mocy 306 KM. Wzrost mocy z 271 KM możliwy był dzięki zastosowaniu czteroprzelotowego gaźnika, aluminiowych głowic oraz miski olejowej. Miska olejowa i przykrywki zaworów (również aluminiowe) przyozdobione zostały napisem "Cobra". Z silnikiem współpracowała manualna, 4 biegowa skrzynia biegów.
    Na masce, zabezpieczonej przed otwarciem przy dużych prędkościach przy pomocy spinek i tylnych błotnikach pojawiły się wloty z tworzywa sztucznego. Standardowy, czarny grill zastąpiono chromowanym. Wprowadzono oznakowania Shelby zastępujące seryjne napisy i galopującego konia. Skrócono również wydech tak aby kończył się przed tylną osią. Zawieszenie usztywniono i zastosowano regulowane amortyzatory. Zmodyfikowano także konstrukcję stabilizatorów oraz dodano rozpórkę usztywniającą przednie kolumny zawieszenia. Zmieniono również hamulce. Z przodu zastosowano wentylowane tarcze, z tyłu bębny.
    Wnętrze także poddano modyfikacjom. Znikła tylna kanapa a zamiast niej pojawiło się koło zapasowe. W opcji oferowana była jedynie tylna ławeczka - wtedy koło zapasowe wędrowało do bagażnika. Dodatkowo we wnętrzu pojawiła się sportowa kierownica, obrotomierz oraz pasy bezpieczeństwa, będące opcją w zwykłym Mustangu.
    Wersja wyścigowa GT 350 R miała moc zwiększoną do 325-360 KM, dzięki zastosowaniu wyścigowych elementów (np. wałka rozrządu). Posiadała klatkę bezpieczeństwa, przedni zderzak z tworzywa sztucznego, większy bak oraz akumulator przeniesiony do bagażnika. Wersja wyścigowa przyspieszała do około 100 km/h w 6,5 s i rozpędzała się maksymalnie do około 210-215 km/h.
    W 1966 Shelby GT 350 podobnie jak Ford Mustang przeszło parę zmian kosmetycznych. Poddano modyfikacjom zawieszenie, a w późniejszych modelach wyeliminowano przednie "wahacze A" uważane za nieekonomiczne rozwiązanie. Powrócono do standardowego poprowadzenia tłumika - wyloty z tyłu auta. Jednostka napędowa pozostała niezmieniona. Doszła opcja zamówienia automatycznej skrzyni biegów. W celu zmniejszenia wagi ciężkie żaluzje zastąpiono okienkami z plexi. W miejscu seryjnego korka wlewu paliwa Mustanga zastosowano firmowy Shelby. Wnętrze nie uległo większym zmianom. Praktycznie jedyną była deska rozdzielcza, z okrągłymi zegarami. Carroll Shelby interesował się także zastosowaniem turbosprężarki firmy Paxton podnoszącej moc o 46 % do około 400 KM. Pozwalało to osiągać przyspieszenie od 0 do około 100 km/h w czasie poniżej 5 s. Tylko kilka sztuk zostało w nią wyposażonych.
    Shelby sprzedał także prawie 1000 sztuk modelu GT 350 H do wypożyczalni samochodów Hertz.
    W roku 1967 pojawiła się wersja GT 500 z silnikiem 6,4 l o mocy 320 KM. Zmieniono nieco grill i uwypuklono wszystkie nawiwy. Przepisy bezpieczeństwa spowodowały również wymianę niektórych elementów, np. klamek, pojawiły się także szyby z bezpiecznego szkła.
    W roku 1968 Mustang Shelby zaczął znacznie różnić się od swoich cywilnych braci. Miał inne reflektory i tylne światła, zmienił maskę silnika i wygląd tyłu. Po raz pierwszy wyjechał też na drogi w wersji cabrio. Najważniejsza zamiaan to 7-litrowe 355-konne silniki dla GT 500. Mustang z tym silnikiem rozpędzał się do 240 km/h, a pierwszą setkę osiągał po 6,5 s. Moc przenoszona była przez skrzynię automatyczną 4-biegową lub 4-biegową ręczną.
    Od 1969 roku modele Shleby coraz bardziej oddalały się stylistycznie od cywilnych Mustangów, w których grill zajmował cały przód, a reflektory były już cztery. Shelby miał tylko dwa reflektory, a usunięte w cywilnej wersji dyfuzory, wloty powietrza odróżniały go na pierwszy rzut oka. W roku 1970 sprzedawano już nadwyżki produkcji z poprzedniego roku.
    Ogółem w latach 1965-70 sprzedano 13 791 rarytasów Shelby w dwóch wersjach silnikowych i różnych odmianach nadwozia i wyposażenia.
    Cena GT 350 wynosiła 4547 USD, a GT 350 R 6950 USD.